عشق من عاشقم باش

در گذر انديشه هاى واهى و بى فرجام از بارگاه عقل برون گشته

جستجوگر مسيرى در تصلت وصالت گرديده ام....

گه اشك ديده بر فقدانت و گاه خنده لب به اميد

رجوعت تبسم مى نماييم ...

حس گمنام دل خويش سراينده اشعارى به ياد سيماى توست

ليك عاجز مانده در بازگو نمودن طاقت از كف ربوده و تمنايى

چشمان شورانگيز تو دل به تسخير خويش به غل و زنجير

ابهام بسته شعله ور وجود را در آتش حسرت كرده اند..؟!

آه كه ترا الهه عشق و دوستي خوانده و در پندارم جز تو كس

پرستشگر عشق پاك نيست...

دير زمانى است دل به دنبال تو دوان ساخته و در طريقين سكوت و گفتار

گرفتار نموده..گر گرفته در آتش درد خويش و غم خويشتن

بر دل خود تلنبار نموده ام...

آمال قلب كه از تو مى نمايم...

به رجوع تو آيا نويد فرجامى هست...؟!